De Berner Sennenhond

Imposante en grote knuffelbeer
De Berner Sennenhond

Wanneer iemand zegt dat hij een Sennenhond wil aanschaffen, bedoelt hij in negen van de tien gevallen een Berner Sennenhond. De Berner is namelijk de meest bekende van de vier Zwitserse Sennenhondenrassen. Van groot naar klein zijn dat respecievelijk de Grote Zwitserse, de Berner, de Appenzeller en de Entlebucher Sennenhond. De Berner Sennenhond heeft een schouderhoogte van 64 cm en daarmee is hij slechts één centimeter kleiner dan zijn grotere broer: de "GroteZwitserse Sennenhond". De Berner Sennenhond is wijd verbreid en in alle Europese landen verkrijgbaar.

Gedurende vele eeuwen waren er in Zwitserland grotere en kleinere meer of minder dogachtige honden, die vrij veel op elkaar leken. Het waren boerenhonden die allerlei werk deden, zoals het bewaken van het huis en het erf, maar ook het hoeden, drijven en verdedigen van het vee dat in de zomer op de hooggelegen alpenweiden verbleef.
De honden moesten trouwens zowel het vee (op weg naar de markt) bewaken als de baas (op terugweg van de markt, met een zak vol geld). Het waren dus veelzijdige honden. Zij waren de voorouders van de Berner Sennenhond, zoals we die nu kennen.Alhoewel de meeste Berner Sennenhonden tegenwoordig als huishond gehouden worden, bezitten ze nog die eigenschappen die nodig waren voor het werk dat zij in vroegere tijden verrichten. Ze zijn bijzonder gehecht aan hun baas en aan hun huis en erf. Ze zijn ook goed in de omgang met andere dieren, want de Berner Sennenhonden beschouwen die nog altijd als leden van de "kudde" die bewaakt moet worden. Berner Sennenhonden zijn goede wakers, maar ze zijn niet agressief. Ze gaan zelden of nooit tot de aanval over.

Anderzijds zijn ze ook weer niet allemansvriend. Ze stellen zich tegenover vreemden wat gereserveerd en terughoudend op. Ze geven hem bij wijze van spreken wel het voordeel van de twijfel, maar houden hem goed in de gaten. Hun baas kan een grote rol spelen. Als hij laat blijken dat het allemaal in orde is en dat het "vrienden" zijn die op bezoek zijn, is het voor de Berner Sennenhond ook meteen oké.

Berner Sennenhonden worden terecht beschouwd als aangename waakhonden. Ze blaffen niet voor het kleinste sneeuwvlokje of het minste geluid. Ze onderscheiden hoofdzaak van bijzaak. Pas wanneer "de kudde" of het eigen terrein gevaar loopt, zal hij aanslaan. Met kinderen is de Berner Sennhonden bijzonder lief en hij zal hen net zo min een haar krenken als de kippen, konijnen en katten die op een boerenerf erbij horen.





Berner Sennenhonden zijn bijzonder sterke dieren. In Zwitserland worden ze soms nog wel gebruikt om karretjes voort te trekken. De honden doen zulke karweien ook graag. Ze hebben energie en kracht genoeg om zich daar eens goed in uit te leven. Je kan dat gerust zelf uitproberen. Als er eens een dikke sneeuwlaag ligt in de winter, kan je de Berner Sennenhond gerust voor je slee spannen. Hij zal je kinderen met plezier op sleeptouw nemen.

Niet vergeten trouwens: de Berner Sennenhond heeft Zwitserse roots, dus in de sneeuw voelt hij zich pas echt helemaal thuis. Hij heeft een dikke winterjas aan, dus kou lijden doet hij niet.

Het is heel belangrijk om een Berner Sennenhond goed op te voeden wanneer hij jong is. Als hij jong is, is hij een gemakkelijke en goede leerling. Maar naarmate hij ouder wordt, wordt hij ook zelfstandiger en eigenwijzer. Op dat ogenblik is het nog moeilijk om hem dingen aan te leren.

Als er in de omgeving van de woning niets opvallends gebeurt, zal de Berner Sennenhond zich doorgaans een hele nacht gedeisd houden. Maar het lieve beest is wel echt gek op zijn baasje. De meeste Berner Sennenhonden die binnen leven, maken er een gewoonte van om elke ochtend hun baasje en de leden van het gezin te verpletteren met een overdreven enthousiaste begroeting. Alsof de nacht jaren geduurd heeft en de hond zijn baasje jaren niet gezien heeft. De Berner Sennenhond is dan zo blij dat hij op de schoot van de gezinsleden zou springen, wat gezien zijn gewicht en omvang, een manoeuvre is waarop je maar beter voorbereid bent. Sommige baasjes van Berner Sennenhonden omschrijven die schreeuw om aandacht en drang om geknuffeld te worden wel eens als een negatieve eigenschap.

Toch is het opvallend dat bijna iedereen die ooit een Berner Sennenhond heeft gehad, geen andere hond meer wil.